بسم الله الرحمن الرحيم 

الهيکم التکاثر ، حتي زرتم المقابر،   کلا سوف تعلمون ، ثم کلا سوف تعلمون ، کلا لو تعلمون علم اليقين،  ولترون الجحيم ، ثم لترونها عين اليقين ، ثم لتسئلن يومئذٍ عن النعيم .

تفاخر وجمع آوري مال( که بيهوده کاري وبيهوده گي است ) شما را به خود مشغول کرده است . تا گاه ملاقات قبرها تان «يعني در غفلت تکاثرو تفاخر(که کار بيهوده اي بود ) بوديد تا قبرهاتان را ملاقات کرديد» نه هرگز چنين نيست ، قطعا پندار شما باطل است وچنين نيست ،نه چنين نيست اگر به علم اليقين  مي دانستيد ، هر آينه جهنم را مشا هده مي کرديد . سپس با عين اليقين آنرا مشا هده ميکرديد . سپس هر آينه آن روز از نعيم پر سيد ه خواهد شد .

پندارغلط

طلب زيادي مال و اولاد شما را به خود مشغول و غافل کرده است تا روزي که قبرهاتان را ملا قات کنيد ،کلّا[1] ،اين چنين نيست : اين کلمه يک نوع تخطئه است ، يعني اين غفلت شما و اين  پندار شما از زندگي باطل و اشتباه است . به زودي به اشتباه تان واقف خواهي شد. سوف تعلمون و خواهيد دانست(که عذاب قبر چگونه بطلان پندار تان را ثابت ميکند ) ، ثم کلا سوف تعلمون   آري به زودي خواهيد دانست(عذاب برزخ چگونه پندار تان را باطل می کند ) [2]. کلّا لوتعلمون علم اليقين ،اين پندار شما باطل است چون اگر بطور يقين ميدانستيد  جهنم را مشا هده ميکرديد . در اين آيات تأکيد شده که پندار شما با طل است و اشتباه است ، ما چه پنداري داريم که او اشتباه و باطل است ؟ وتأکيد شده که به زودي از اين اشتباه تان بيرون خواهيد شد ،آنگاه که قبر ها تان را ملاقات کنيد و طعم وشرنگ مرگ را بچشيد .

پندار اشتباه ما در اعمال و رفتار ما متبلور است : ما طوري زندگي مي کنيم که گويا اصلا نمي ميريم و براي هميشه زنده هستيم ، نه حسابي است و نه کتابي ، نه بهشتي است و نه جهنمي ؛ حرس و ولع به جمع آوري مال دنيا وتلاش تمام وقت براي خورد و خوراک و خواب و...

ما پنداشته ايم که زندگي يعني کار کردن و اندوختن ثروت ، خانه و وسائيل رفاهي تهيه ديدن و بعد آن را مصرف کردن و خوردن وخوابيدن و در کنار آن  رقابت ورزيدن و چشم و هم چشمي کردن و ازان بد تر فخر فروشي و تکبر ورزيدن ، خود خواهي و خود پرستي کردن ،  همه را بر محور خواستهاي خود چرخاندن و از همه زشت تر اين که براي بدست آوردن سود و اندوختن مال از زشت ترين  راهها استفاده کردن ؛ از راه دروغ ، کلاه برداري ، فريب کاري  و...

اينها همه رفتاري است که براساس پندار غلطي استوار است که گويا نه حسابي و نه کتابي و نه قيامتي و قبري و نه ميزاني و نه عقابي ... قران در اين سوره مي فرمايد اين چي پندار باطلي است که شما داريد به زودي بر بطلان آن آگاهي خواهيد يافت ، چه وقت ؟ حتي زرتم المقابر . وقتي که پرده ضخيم غفلت حيات مادی ، جسم وجسمانيت کنار رود آنوقت در وادي حق و حقيقت و واقعيت قرار ميگيريد و همه واقعيات را خواهيد ديد از جمله لترون الجحيم، جهنم را مشاهده خواهيد کرد  . ثم لترونها عين اليقين . عين اليقين  يعني ديدن وفهميدن  شما از اين ديدن وفهميدن دنيائي نيست بلکه آنرا با جان وعصاره وجود خويش لمس مي کنيد و به عبارت ديگر با سوختن استخوانهاي تان آنرا حس ميکنيد ، با بريان شدن قلبهاي تان  به آن علم پيدا مي کنيد ، با دود برخاستن از کله هايتان آنرا درک مي کنيد . اين است معنای   ثم لترونها عين اليقين.

پرسش از نعمتها

ثُمَّ لتسئلنّ يومَ إِذٍ عَنِ النَّعيم . بلي اين جاست که از نعمت هاي که به شما ارزاني شده وبهره مند بوده ايد سوال و باز خواست مي شود که با نعمت هاي الهي چگونه برخورد کرده ايد .اکثر از مفسرين مي گويند مراد از «نعيم» نان وخرماي که خداي بر هر جنبنده اي ارزاني داشته است  نيست و يا از مصا ديق کوچک آنست[3] ، مراد از نعيم  ، نعمت خرد  ، سلامتي  وعافيت ،هوش واستعداد ، فراست و کياست ، توانائي و قدرت ، زور بازو و وقوه بيان ، فرصت وزمان ، مقام و موقعيت اجتماعي ، نفوذ و تاثير گذاري بر افکار وانديشه ها و از بزرگترين آنها  نعمت دين و هدايت ،قران و ولايت است .

از ما مي پرسد که آيا با خردي که در اختيارشما قرار گرفت ، در جهت تشخيص خوبيها از بدي ها از آن  استفاده کرديد ؟ آيا راه درست را از نادرست با چراغ خردت مشخص کرديد ؟ با تفکر در آفاق و انفس مدبر عالم هستي را شناختي و وجود او را برايت مسجل کردي و بر قدرت و علم و تدبير او اعتراف کردي وسر تسليم فرود آوردي  ؟

آيا از سلامتي وعافيت خود در جهت خدمت به خلق و دستگيري از همنوعان استفاده کرديد ، يا نه از  آن در جهت گره انداختن و سد ايجاد کردن و معضل درست کردن برای خلق استفاده کرديد ؟ از توانائي و قدرت خود در جهت خدمت به خلق خدا و گشودن گره از مشکلات شان استفاده برديد و يا نه قدرت خودت را در خدمت خودخواهي ها و لذايذ نا مشروع خود ، ارضاء شهوت ، شهرت و کثرت مال و بلعيدن بي گناهان و ضعفا به کار برديد ؟

از قوه بيان و نفوذ کلام خود در جهت نشر حقايق دين و توضيح حق و اراء را ه درست و راستگوئي و بيدار گري استفاده کرديد يا نه همه را در خدمت منافع زود گذر مادي خودت به مصرف رساندي و آنجا که منافع خودت اقتضا داشت داد زدي اما همين که احساس کردي که منفعت مادي برات نيست گنگ شدي ؟

از مقام موقعيت خودت براي حل مشکلا ت مردم و رنجديده هاي تاريخ استفاده کرديد يا نه بازهم گرهي بر مشکلات شان افزوديد و معضل را بيش از ان که بود بزرگترش کرديد و براي حفظ مقام و منصب خود ديگران را قرباني کرديد  ؟

با دينی که خداي براي هدايت وکمال تان فرستاده بود چگونه برخورد کرديد ؟ آنرا بر مبناي هواهاي نفساني خود و خوشايند ملاء و مترف توجيه و تفسير نموديد ؟ بر آن افزوديد چون حس کرديد که با اين افزودن ها منافع تان خوبتر تأمين ميشود ؟

نعمت قران که براي هدايت شما نازل شد را پاس داشتيد و برمحور آن زندگي تان را تنظيم کرديد  يا نه قران فقط رونق گر مجالس ترحيم مرگان و گور به گور شده گان تان بوده وبيش از آن برايش اهميت قائل نشيد ؟

ازنعمت ولايت پرسيده شود که با ولي زمان تان مهدي چکار کرديد آيا با رفتار تان قلب نازنينش را به درد آورديد  وهر روز با گناهان تان او را شرمنده کرديد ؟ يا نه او را ناظر بر رفتار تان ديديد و پاس حضور او را داشته ايد و بر دستورات پدران بزرگوارش عمل کرده ايد و زندگي تان را همرنگ زندگي آن  بزرگواران کرده ايد ؟

بلي از اين مواردي که برشمرده شد سوال مي شود و مشکل اصلي هم آنجا اين است که ديگرنميشود طرفه رفت، نميشود رشوه داد و نمي شود واسطه آورد و نمي شود با چرب زباني و نيرنگ خودت را تبرء کرد .

ادامه دارد ...

 به ياد مولای بی کسان وفريادرس مظلومان 

                                        بسمه تعالي

                                     يك جهاني از حضور

اي نگاهت يک جهاني از حضور                             اي همه نورٌ علي نورٍ ونور

تيغ خود برکش جهان را درشکن                               صد هبل را از بلندادر فکن

تيغ خود بنما به اسکندر وشان                                   رعت شو تندر بزن بر آسمان 

برق شو بر خيمه دشمن بزن                                     آتشي بر کاخ اهريمن بزن

چشم هر بيننده اي در دست توست                            هر کسي را مست ديدم مست توست

اي فداي دستهاي رحمتت                                        همتي کن اي فداي همتت

همتي کن در جهان زور و زر                                       شيعه د رموج بلاهست و خطر

شيعه را مانند کفتر مي کشند                                    اهرمن ها نا برابر مي کشند  

شيعه در خونابه درد و بلاست                                     شيعه ميراث قيام کربلا ست  

شيعه خون ميبارد از رخساره اش                             از گلويش از گلوي پاره اش  

ما علي اصغر فراوان داده ايم                                   ازحسينيم وحسيني زاده ايم  

اي فداي صبر تو مولاي حق                                     اي تمام چهره فرداي حق  

فبر ما طي شد علم برپا نما                                        هر که نه همراه تو رسوا نما 

قطعه قطعه پيکرش را ريز کن                                هر چه دريا از جسد لبريز کن  

آنقدر خون شياطين را بريز                                    تا نباشد فرصت خيز و گريز  

بس که آنها خون شيعه مي  خورند                            رگ به رگ گردن به گردن ميبرند  

قرن ها با ظلم شان سر کرده ايم                              مهر و سجاده زخون تر کرده ايم 

جان امت مرتضي را کشته اند                                    بلبل باغ وفا را کشته اند    

انبيا و اوليا را کشته اند                                          شير دشت کربلا را کشته اند  

از علي مرتضي تا عسکري                                       تا زمان تو که ما را سروري   

خون دلها خوده شيعه تا کنون                                  اي تمام آروزي کاف و نون  

اندکي تعجيل کن ما خسته ايم                              دل به فرداي ظهورت بسته ايم   

دل به عشقت بسته ايم با هاي و ها                          تابگيري انتقام کربلا   

هر کجا را بوي ريحان آوري                                    سر زمين مرده را جان آوري   

اي بهار دشت زيباي خدا                                       تا به کي گوئيم بيا مهدي بيا

                  عشق راستين  آقاسی