بسم الله الرحمن الرحيم !

هشدار به منتظران

مقدمه                                   حبیب الله ذکی

ماه رمضان بهار قران و فصل تشريع مکتوب دين بر خاتم رسولان است . در آثار گرانسنگ روائي ما توصيه و تأکيد شده است که در اين ماه با عظمت بيشتر با قران انس بگيريم و درمان دردهاي حقيقي مان (دردهاي روحي )را درآن جستجو کنيم .

صوموا تصحوا ي پيامبر خاتم صلي الله عليه وآله، تنها به بعد جسماني فرد روزه دار توجه ندارد بلکه انسان را در تمام ابعاد و زوايا مخاطب قرار داده است. علاوه بر اين که امساک از طعام و شراب به مدت يکماه دستگاه گوارش انسان را تجديد حيات مي بخشد و او را براي يازده ماه کار بعدي سرويس مي کند ، روح و اراده انسان را نيز در برابر خواهش هاي مضر نفس قوت بخشيده و بر صلابت او در قبال تمنيات واهي و غير معقول نفس مي افزايد .

ماه رمضان بستري است که ذهن و ضمير انسان از مشتهيا ت نفس فارغ گشته آماده تفکر و تدبر در خود ، هستي، خداي هستي و فرجام هستي مينمايد تا در اين فرصت دردها را شناخته و درمان آنرا جستجو کند .

پر واضح است که نسخه شفابخش تر از قران دراين کره خاکي براي انسان ساخته شده از خاک و درمان دردهاي او وجود ندارد . بدين لحاظ پيشوايان و طبيبان واقعي دردهاي بي درمان انسان، تأکيد فراوان نموده اند که در اين ماه مبارک به سراغ قران رفته و داروي درد مان را در آن جستجو کنيم .

نگارنده اين سطور نيز بر سبيل عادت هر ساله، مصمم شد فرصتي  را براي همراهي و هم نوائي با قران فراهم کند و لحظاتي را با قران سپري نمايد . در روزهاي نخستين اين «آشتي» به آيه 89 ، 90 و 91 سوره بقره چشم دوختم و برآن شدم که به اين آيات از زاويه هاي متفاوت نگاه کنم و براي تکميل نگاهم به تفاسير موجود و آثار روائي خانه زادگان قران (اهل بيت عليهم السلام )رو آورم .

اکنون نتيجه اين سعي ناقصم را در منظر و ديد شما بزرگواران قرار ميدهم تا شايد با نظرات و اصلاحات تان اين حقير را در تکميل برداشت ياري فرمائيد .

«ولما جائهم کتاب من عند الله مصدق لما معهم وکانوا من قبل يستفتحون علي الذين کفروا فلما جائهم ماعرفوا کفروا به فلعنته الله علي الکافرين (89 )بئسما اشتروا به انفسهم ان يکفروا بما انزل الله بغياً ان يّنزّل الله من فضله علي من يّشاء من عباده  فباؤ بغضبٍ علي غضبٍ وللکافرين عذابٌ مهينٌ (90) واذا قيل لهم آمنوا بما انزل الله قالوا نُؤمن بما اُنزلَ علينا و يکفرون بما ورآءه و هو الحق مصدقاً لما معهم قُل فلم تقتلون انبيآءالله من قبل ان کنتم مؤمنين (91) »

آن گاه که کتابي از جانب خدا به سوي آنها آمد که تصديق کننده اي داشته آنها (در باره خاتم پيامبران ) بود ، درحالي که در گذشته طلب فتح مي کردند بر کفار « بخاطر وعده ظهور پيامبر خاتم » اما وقتي آمد آنچه که( از قبل) مي شناختند « يعني رسول خاتم ظهور کرد » بر او کافر شدند.  پس لعنت خداي باد بر کفر پيشه گان.(89)ولي آنهادر مقابل بهاي بدي ،خود را فروختند ؛که به ناروا ،به آياتي که خدا فرستاده بود (پيامبرو قرآن) کافر شدند. ومعترض بودند ، چرا خداوند به فضل خويش ، بر هر کس از بندگانش بخواهد ،آيات خود را نازل ميکند؟! از اين رو به خشمي بعد از خشمي (ازسوي خدا ) گرفتار شدند .و براي کافران مجازات خار کننده است .(90) وهنگامي که به آنها گفته شود «به آنچه خداوند نازل فرموده ،ايمان بياوريد .» مي گويند :« ما به چيزي ايمان ميآوريم که بر خود ما نازل شده است .» وبه غير آن ،کافر مي شوند ؛ درحالي که حق است ؛وآياتي را که بر آنها نازل شده تصديق مي کند . بگو : اگر (راست مي گوئيد ،و به آياتي که بر خودتان نازل شده ) ايمان داريد ، پس چرا پيامبران خدا را پيش از اين ، به قتل مي رسانديد ؟!(91)[1]